Türklere dair ne kadar çok şey var anlatılacak, paylaşılacak, kimi zaman örnek alınacak kimi zaman saygı duyulacak! Yine de tüm güzelliklere rağmen yaşadığımız her acı geçmişin izini bedenimizde, sözlerimizde taşıyan bir milletiz. Onarılacak çok fazla yaramız, büyümeyi bekleyen çok fazla çocuk yanımız da var. Geçenler de Onedio’ da bir paylaşım dikkatimi çekti. Sadece Türklere has davranışlardan bahsediyordu. Her bir madde üzerinde düşünmeye oldukça değerdi. Ancak, bir tanesi beni derin düşüncelere itti. “Tanıdığı birini görünce arabayı üstüne sürerek, korkutarak şaka yapma” Eminim, hepiniz en az bir kez böyle bir şaka ile burun buruna gelmişsinizdir. Ne kadar çok ayak izi var bu şaka da biliyor musunuz? İyice odaklanınca kulağa garip gelmiyor mu? Öncelikle tanıdığımız birini gördüğümüzde onu gülümsetebilmek için önce neden korkutma ihtiyacı hissediyoruz? Kafa karıştırıcı değil mi? Ben bundan şunu anlarım: Demek ki bu toprak insanı hep acılı, hep kaygılı; Karşımızda sevdiğimiz birini görünce ona iyilik edebilmek için kaygısını, korkusunu biraz daha güçlendirip bak güvendesin, yok bir şey, rahatla dediğimiz zaman onu mutlu edebiliyoruz.
Avrupa şakalarını sosyal medyadan takip ediyorsunuzdur, genelde yöneldikleri korkutmak değil sıradanlığın dışına çıkan hareketler yaparak, absürtlük ve beklenmedik olanı sunarak ne yapacaklarını beklemek üzerine. Bizde o kadar kaos var ki, sıradan olan, beklenildik davranış olan her şey kaosun bir parçası zaten. Sıra dışı olan bir arabanın ters yönde gitmesi mi? Kuyruğu beklemeyip öne geçmeye çalışması mı? Bir kişinin beklenmedik bir yerde oturması mı? Bir konserde gürültü ile yemek yemesi mi, hışırtılı bir biçimde torbaları karıştırması mı? Bir sanat eserini tahrip etmeye çalışması mı? Hiçbiri bizim için sıra dışı değil ki!
Biz zaten kural tanımadığımız için, duruma yere, içimizden gelen isteğe göre o anın doğrusunu yarattığımız için karşı tarafı beklenilmeyeni yapıp sıra dışılıkla şaşırtmak pek de mümkün olmayacaktır.
Tabii, arabayı üstüne sürmenin altında her şakada bir gerçek payı vardır misali biraz da ben alfayım, üstün olalım, güç ben de deme, aba altından sopa gösterme de var. Çünkü kuralsızlığın olduğu, belirsizliğin olduğu yerde kim güçlü ise, kontrol kim de ise o yaşar. Belki de o şakayı karşı taraf için değil, bir an için kendimizi güçlü ve acımasız, kontrolü ele alan olarak hissedebilmek için yapıyoruzdur.Ya ailenin gölgesinde çocuk olarak kalmak, ya ergen olup dışarıdaki her şeyle desteksiz bir biçimde savaşmak…İşte, size bir Türk’ün yolculuğu… Dile hiç kolay gelmiyor, değil mi? Arkamızda bizi ne kollayacak bir aile ne koruyacak bir alt yapı var. Düşmediğimiz sürece yola devam edebiliyoruz. Hal böyle olunca da gücü kendimizde hissedeceğimiz, bir an için “Tek tehlike benim, bu sefer de benden korkun” deyip nefes arası verebileceğimiz şakalara sevdiklerimizi kurban ediyoruz.
Evet ya, zaten biz Türkler kurban- katil döngüsünde bir o yana bir bu yana savrulup duruyoruz. Oysa katil olmamak için kurban olmaktan da vazgeçmemiz gerektiğini bir hatırlayabilsek, nasıl da özgürleşeceğiz…
Birbirimizi üzerek değil, severek güldürebileceğiz…
